Rozdział 3 - A jednak Cię Mam.

Z perspektywy : CINDY

     Chodziłam od ławki do ławki z słuchawkami w uszach. Z każdym krokiem traciłam nadzieję. Ale dopiero dwa dni minęły od kiedy go zobaczyłam. Nie powinnam myśleć że to będzie łatwe. Ale w sumie powietrze było przyjemne więc postanowiłam jeszcze na chwilkę zostać. Siadłam na ławce i zaczęłam myśleć o moim życiu. O tym co przeżyłam i co się wydarzyło. Pomyślałam o mojej rodzinie i przy okazji o Paul'u i o Jeff''ie i znowu o Harry'm i o jego karierze. Pewnie nawet jesli bym była jego dziewczyną to pewnie nie spędzałabym z nim dużo czasu bo on będzie miał wyjazdy i tour'y i Jakieś imprezy i Jeszcze takie rzeczy. Dla niego to napewno bardzo dużo znaczy. W końcu gdyby nie One Direction to bym go pewnie nigdy nie spotkała. Ale pewnie kiedyś jeszcze go spotkam. Ja byłam kiedyś Hejterką, ale teraz już nie jestem. Znaczy nie byłam taką dosłowną Hejterką. Nie robiła rajdów na stronki na Facebook'u ani nic. Tyylko poprostu za nimi nie przepadałam. Nigdy bym nie pomyślała , że kiedyś będą mieli dla mnie takie znaczenie. To znaczy jeden z nich. Ten wyjątkowy. W sumie każdy z nich jest wyjątkowy na swój sposób. Ale on jest jeszcze wyjątkowszy. Huehuehue Me gusta wymyślanie słów. Wtedy zaczęłam myśleć o jeszcze innym sprawach takich jak Sophie. Właśnie Sophie. Dawno nic od niej nie słyszałam. Może trzeba do niej zadzwonić? Ale nie teraz. Ten moment jest taki fajny. Dawno się tak nie odprężyłam. Nie miałam ochty wstawać. Lol nie miałam ochoty wstawać z ławki. Ale jednak wstałam i zadzwoniłam do Sophie idąc w stronę Przystanku autobusowego. 

     - Hej to ja, Cindy. Jak się masz Sophie?- Powiedziałam do telefonu.

     - O hej. Jak dawno ja nie miałam z tobą kontaktu. - Odpowiedziała jakby zmartwionym głosem.

     - Coś się stało? - Zapytałam.

     - No tak jakby... Pamiętasz mojego chłopaka Will'a ?

     -Zerwał z tobą? - Próbowałam przewidzieć ciąg dalszy.

     -Zapłodnił mnie a potem ze mną zerwał.

     ... Nie wiem co na to powiedzieć. Eee Sophie jest w ciąży? NIE NIE NIE To pewnie jakiś koszmar. Jutro się obudzi i znowu będzie wszystko w pożądku. Sophie nie może mieć dziecka ! Nie to nie możliwe ! Nie dam rady wyobrazić sobie tego dziecka z dzieckiem... Niee pewnie znowu żartuje...

     -To żart?Chcesz mnie wrobić prawda? - Powiedziałam po chwili.

     - Czemu miałabym o takiej poważnej sprawie żartować ? 

     - No racje. Przepraszam. Miło było z tobą pogadać ale muszę się teraz rozłączyć.- Było mi trochę wstd że jej nie wierzyłam. Chociaż nie zdziwiłabym się gdyby to serio był żart. 

     Gdy byłam około 500 metrów od przystank/u/a to podjechał bus.  Biegłam żeby zdążyć. ale jednak nie zdążyłam. Siadłam sobie na ławce. Nie chciało mi się czekać na następny. Ale jednak musiałam. Nie miałam innego wyjścia. Dla zabicia czasu włączyłam sobie znowu Angry Birds. Tak się zapatrzyłam że nie zauważyłam żę ktoś podszedł. Dopiero jak skończyłam level to sobie lookłam . I zobaczyłam chłopaka w kapturze i ciemnych okularach. Dziwne przecież była 18:30 i nie było słońca. Gdy odwrócił się w bardziej w moją stronę zauważyłam że loki wystają mu z Kaptura . I że się do mnie szeroko uśmiecha. Jednak cię znalazłam. Tego się serio nie spodziewałam. Harry usiadł koło mnie na ławce i powiedział :

     - Hej . Szukałem cię. 

     - Ja ciebie też. - Uśmiechnęłam się.

     Ale  byłam szczęśliwa. Nie spodziewałam się że go jeszcze dzisiaj spotkam. Patrzyłam na niego i nie mogłam przestać. 

     - Chcesz iść na chwilkę do mojego domu?- Powiedział po chwili ~. 

     Serio? Teraz naprawdę nie daję wiary. Harry Edward Styles zaprosił mnie do siebie? Eee nie, to tylko sen.

     - Pewnie - Odpowiedziałam, chociaż nie powinnam. Taka szansa mogła się nigdy więcej nie zdarzyć więc z niej korzystam. 

      - To super - Odpowiedział.

     Po tym incydencie nic już nie mówiliśmy. Położyłam ręce na kolana i patrzyłam na drogę  ulicę. Nagle poczułam że Harry bierze moją rękę i trzyma. :D  .  Automatycznie spojrzałam na niego i on znowu się uśmiechnął. Ale miał świeczki w oczach. Jednak przestał się uśmiechać i namiętnie mnie pocałował. Mówiłam wcześniej coś o ' Fajnych momentach ' ? Zapomnijcie o tym, to był dopiero moment. Moment którego nigdy nie zapomnę. Moment który nigdy nie powinien się kończyć. Cudowny moment.

     - Przepraszam... - Powiedział gdy się w końcu od siebie oderwaliśmy.

     - Nic się nie stało. - Odpowiedziałam nieśmiało. 

     Dobrze że w końcu nadjechał autobus, bo bym się zapaczyła na śmierć. Xd 

     Weszliśmy do niego i usiadliśmy koło siebie. Harry objął mnie jedną ręką. Oparłam głowę o jego ramię i poczułam zapach jego perfum.  Bardzo fajny zapach. Taki ... Wyjątkowy. Ciekawe skąd on je wziął.  
     Kiedy doszliśmy jego domu i już chcieliśmy wejśc on nagle się zatrzymał. Zaczął się 'MACAĆ' po kieszeniach i innym miejscach. To mogło tylko jedno oznaczać...
     -Kurde nie mam klucza ! - Rzekł Harry.
     -Może jest pod wycieraczką? - Próbowałam jakoś pomóc. 
     Harry przewrócił oczami i spojrzał pod wycieraczkę. 
     -Eeee ... Chyba nie. - Powiedział po chwili.
     -I co teraz ? - Zaczęłam się martwić. 
     -...EEEEEE nie wiem... - Powiedział i zrobił taką... Słodką, ale taką przykrą minę.
     - Jak to zapomniałeś go czy zgubiłeś? - Rzekłam.
     - Zapomniałem...
     - Było by śmiesznie gdyby teraz jakieś fanki zaczęły się zbierać .
     Po tym incydencie obczaiłam, że dzwoni telefon. Ale nie mój bo ja mam dzwonek z 'Hips Don't Lie' a to co teraz leciało to jakieś nie wiem co... 
     - Hallo ! - Harry niemal krzyknął. Potem jakby słuchał i przymykał oczy.
     - JAK TO KURWA MASZ MÓJ KLUCZ ????!!!!! - Tym razem serio krzyknął. Naprawdę można było się przestraszyć.
     Rozłączył się i był serio wkurwiony. 
     - Coś się stało? - Powiedziałam spokojnie, bo bałam się że na mnie też zacznie krzyczeć.
     - Louis włziął moje klucze od domu. - Powiedział jak już się uspokoił. 
     - Zaraz tu przyjedzie. - Dodał po chwili.
     - Chwila z jakiej paki on ci bierze klucze? - Zapytałam.
     - Sam nie wiem. 
Potem przez chwilę nic nie mówiliśmy, a ja spojrzałam na zegarek i lookłam że jest 19:24.
     - Chyba powinnam teraz iść, bo później będzie za późno. 
     - No dobra. Jeszcze kiedyś się spotkamy i wtedy do mnie wpadniesz.
     - Pewnie.- Odpowiedziałam i się uśmiechłam.
     Odeszłam i poszłam na przystanek. Dopiero w busie sobie przypomniałam, że trzeba było wziąć od niego numer. Ale przynajmniej wiem gdzie mieszka. 
      Weszłam do mieszkania i usiadłam na sofę. Byłam szczęśliwa, ale i trochę smutna. Byłam wykończona po tym całym spacerku. Wtedy przypomniałam sobię, że dawno nie sprawdzałam poczty. Wyszłam z mieszkania i poszłam do skrzynki pocztowej. Był tam jeden list z białą kopertą. Wróciłam ze zdobyczą do salonu i otworzyłam. Tam był jakiś dokument. Przeczytałam go i dowiedziałam się, że znowu podwyższają czynsz. O całe 20 funtów. Hehe. To nie do wiary jak oni mnie tym spamują. Nie wiem skąd mam tyle pieniędzy wziąść. Może największy czas na nowego Lokatora? 

........................................................................................................................

 Hej, to nowy rozdziałek. :  33
jak mi się będzie chciało to pewnie nowy będzie za 2-3 dni. 


∞ Directioner.

/ Jola x